W przemyśle CNC i PLC, mimo różnorodności producentów, przyjęte zostały wspólne standardy programowania, takie jak G-code dla CNC i normy IEC 61131-3 dla PLC. Te standardy umożliwiają łatwiejszą współpracę i integrację urządzeń różnych marek. Jednak w przypadku robotów przemysłowych sytuacja wygląda inaczej, co wynika z kilku istotnych powodów.

Dziedzictwo Języków Basic i Pascal

Analizując rozwój języków programowania robotów, można zauważyć, że wiele z nich wywodzi się z języków takich jak Basic i Pascal. Te języki, choć obecnie uważane za przestarzałe, odegrały kluczową rolę na wczesnym etapie rozwoju programowania robotów. Zapewniały one fundament pod zaawansowane funkcje programowania, co miało znaczący wpływ na początkowe języki programowania robotów, pozwalając na stosowanie bardziej zaawansowanych funkcji, takich jak wskaźniki. Wprowadzone koncepcje były później rozwijane i dostosowywane do potrzeb konkretnych aplikacji przemysłowych, co sprawia, że wiele współczesnych języków programowania robotów, chociaż ewoluowało od tych baz, nadal nosi ślady swoich korzeni w Basic i Pascal.

Dlaczego Brakuje Jednolitego Języka Programowania Robotów Przemysłowych?

1. Innowacje Technologiczne i Konkurencyjność

Jednolite standardy mogłyby hamować innowacje, ograniczając producentów do wspólnie ustalonych norm, które nie zawsze nadążają za szybkim rozwojem technologicznym. Każdy producent stara się oferować unikatowe cechy, które wyróżniają jego produkty na rynku, co sprzyja rozwojowi dedykowanych języków programowania (RoboDK)[https://robodk.com/blog/cnc-robots-differences].

2. Brak Uniwersalnych Standardów

W przemyśle robotycznym nie wykształcił się jeszcze podobny uniwersalny standard, jak ma to miejsce w przypadku PLC (IEC 61131-3). Branża robotyki jest zbyt zróżnicowana, a próby ujednolicenia języków programowania napotykają na liczne wyzwania techniczne i biznesowe, co komplikuje proces standardyzacji (MDPI)[https://www.mdpi.com/2076-3417/13/4/2582].

3. Dynamiczny Rozwój Technologii

Każda nowa generacja robotów przemysłowych często wprowadza nowe technologie, które wymagają specyficznych rozwiązań programistycznych. Standardy mogą nie być na tyle elastyczne, aby umożliwić pełne wykorzystanie nowych możliwości, które pojawiają się wraz z postępem technologicznym (MDPI).

4. Zachowanie Dziedzictwa Technologicznego

Wiele firm posiada długą historię i bazę zainstalowanych robotów, które funkcjonują na specyficznych językach programowania. Zmiana na nowe standardy wymagałaby kosztownej modernizacji istniejących systemów, co jest niepraktyczne z biznesowego punktu widzenia (RoboDK)

5. Regulacje i Standardy Lokalne

Różnice w regulacjach międzynarodowych i lokalnych mogą dodatkowo komplikować proces ujednolicenia standardów w robotyce. Każdy kraj może mieć inne wymagania prawne i certyfikacyjne, co utrudnia globalną standardyzację (MDPI)

6. Adaptacyjność do Zmiennych Środowisk Produkcyjnych

Wymóg adaptacji do szybko zmieniających się wymagań produkcyjnych sprawia, że elastyczność w programowaniu robotów jest kluczowa. Uniwersalny język może nie oferować wystarczającej adaptacyjności, co prowadzi do rozwoju specyficznych rozwiązań przez poszczególnych producentów (MDPI) Choć jednolite języki programowania mogłyby ułatwić integrację i obsługę robotów przemysłowych, istniejące bariery techniczne, ekonomiczne i regulacyjne sprawiają, że producenci preferują rozwijanie własnych, specjalistycznych rozwiązań. To z kolei przekłada się na większą elastyczność i możliwość dostosowania produktów do specyficznych potrzeb użytkowników, choć kosztem większej złożoności systemów.